Pomiar grubości lakieru w R107 — jakie wartości są normalne i co powinno zaniepokoić

Autorzy biorą miernik grubości powłoki lakierniczej i obchodzą nim swoje SL, żeby ustalić, gdzie spodziewać się szpachli i wcześniejszych napraw. Metodyka jest sensowna i warta powtórzenia: na aucie odniesienia wyznaczają stałe punkty pomiarowe oznaczone magnesikami, żeby te same miejsca mierzyć na każdym kolejnym egzemplarzu. Jako wzorzec przyjmują maskę, zakładając, że jest nietknięta i ma lakier pierwotny. Ważna uwaga sprzętowa: użyty miernik ma dwie metody pomiaru, dla podłoży żelaznych i nieżelaznych, co przy aluminiowej masce ma realne znaczenie. Wyniki na maskach 450: 168, 138, 135, 124, 139 mikrometrów — bardzo równo, co potwierdza założenie o oryginalnym lakierze; w kolejnych czterech punktach 158, 148, 191. Dla porównania na współczesnych autach zmierzyli około 115–120 mikrometrów, więc wartości w klasyku nie odbiegają dramatycznie. Inaczej wygląda 500 SL: 218, 233, 373, 243, 210, 467, a dalej 290, 460, 231, 250, 340, 360, 287, 666, 276. Autorzy nie wyciągają jeszcze wniosków i uczciwie mówią, że jeden wyskok na blasze wiatrowej sam w sobie niczego nie dowodzi — ale różnica między równym rozkładem a takim rozstrzałem jest właśnie tym, czego przy oględzinach auta się szuka.